meli # 1

... meli ağlamamak için kendini zor tutuyordu çünkü o küçücük bir kum tanesiyken birazdan hiç birşey olabilirdi ... bekledi ve yavaş yavaş herkesin genişlediğini ve akışkan birer maddeye dönüştüğünü izledi ateşin içinde .... yanında ki kumcukların çığlıklarını duyuyordu .... ve birden yavaş yavaş kendi de inanılmaz esnedğini ve rahatladığını farketti ... hiç bişey düşünemiyordu ve artık nefes alamıyordu ... gözlerini açtığında bir metal zemin üzerindeydi ... ne olmuştu ona ? biri camları hızlı bir şekilde sürün demişti ... cam mı olmuştu ? cam ? meli cam olmuştu ... yine yanında bi ton kum vardı soru sormak için onlara döndü ama hepsi ona sorar şekilde bakıyordu ... sonra birden havalandılar ... melinin içi hopladı .... sonra bişeyin üzerinden geçtiler metal birşeydi ... üzerlerinden sıvı birşey bırakarak bir ... hiç birinin ne adını ne de ne işe yaradğını bilmiyordu ... burası denizden daha sıkıcı ve korkutucuydu ... orda buralarla ilgili hayaller kurmak ne kadar da güzeldi şimdi farketti ... durdu gözlerini yukarı kaldırdı ... hiç bişey yoktu yani onun tanıdığı ismini bildiği birşey yoktu ... değişik değişik aletler vardı ... ve birde tavan ... hala fabrikadaydılar ... bir adam elleriyle meli ve arkadaşlarının üzerine olağan gücüyle bastırdı ... hey sağlamlar ha ? dedi .. ve sırtlayıp kamyonete götürdü üstü açık bir kamyonetti bu ... ve iki tane iskele vardı ... bu iki iskelenin üzerinde yani tahtalarının ... yumuşak süngerler vardı ... tamamında değil ama belli aralıklarlarla belli yerlere koyulmuştu bu süngerlerden ... sırtını yasladı , ohhh ... sonunda kumlar kadar yumuşak birşey daha vardı ...
çılgınca koşuşturmalarının içinde neler kaçırdığını bilmeden sessiz ve soluksuz hayat yanılsamasının içinde birer huzme olmakmıydı marifet ? her birinin ayrı birer ismi vardı ... kişilikleri gibi farklıydı hepsi ... hepsinin ayak sesleri farklıydı bedenleri gibi ... her yer farklıydı ... ve burada herşey başkaydı .